Jerzy Kuliński

ZIMOWĄ PORĄ (33)

<div> <img style="PADDING-BOTTOM: 10px; PADDING-LEFT: 10px; WIDTH: 112px; PADDING-RIGHT: 10px; FLOAT: left; HEIGHT: 136px; PADDING-TOP: 10px" alt="" width="100" height="123" src="/att/Image/team/Remiszewski_2015.jpg" /> <div>Nadszedł mail od Czytelnika, w którym czytam: </div> <div>"Don Jorge, powtarzasz że SSI to nie słup ogłoszeniowy, że nie zamieszczasz "informacji dla prasy", zawiadomień, czy doniesień o tym, że cos tam zwodowano, ochrzczono czy utopiono. Bardzo dobrze, bo SSI to miejsce specjalne dla takich jak Koledzy Remiszewski, Lis, Lenz i inii, którzy mają coś ciekawego, edukacyjnego czy nawet filozoficznego do przekazania. SSI prezentuje dobre przykłady i inicjatywy. Tak trzymać ! " Bardzo mnie ta opinia podbudowała. Wynika z niej, że przez lata słusznie i konsekwentnie się upierałem i zapierałem. Że ma to być strona doceniająca poziom intelektualny zarówno Autorów jak i Czytelników (licznik !). Dlatego w stanie szczytującego ukontentowania właśnie zamieszczam 33 sezonowy felieton Andrzeja Colonela Remiszewskiego. Żyjcie wiecznie ! Don Jorge</div> ----------------------------------------------- W trakcie urlopu popodróżowałem sobie po portach których władcami przez kilka pokoleń byli Z Bożej Łaski Królowie Szwedów Gotów i Wenedów. Odwiedziłem Roztokę, Bardo, Brzeg, Strzałów, Gryfię, Wołogoszcz, Wkryujście... Na koniec byłem w Wołyniu. Wiecie, gdzie to? Jeśli nie, to zaraz się okaże.<o:p></o:p> Polacy nie są narodem morskim. Pewnie długo nie będą. O źródłach tego stanu rzeczy kiedyś pisałem w SSI, zainspirowany nocnymi rozmowami Henryka Andersza z Dariuszem Boguckim, opisanymi przez tego ostatniego w jednej z książek. O tym, czy to dobrze, czy źle, czy może nawet bardzo źle, nie chcę dyskutować, szczególnie w kontekście trwających propagandowych ruchów, mających w założeniu dowartościować i &bdquo;odbudować” polską gospodarkę morską. Lecz rejs po portach, które wymieniłem wyżej, nasuwa pewne refleksje natury historycznej. To nie jest tak, że Polacy, czy szerzej Słowianie, byli zawsze wyłącznie rolnikami. Wiemy o tym jednak bardzo niewiele.<o:p></o:p> Dziś usiłujemy się chlubić dość marnymi, (choć ta marność jest dobrze uzasadniona realiami geopolitycznymi I RP i rzeczywistymi potrzebami państwa) próbami budowy królewskiej floty wojennej, kaprami królewskimi (czyli po prostu wynajętymi przez króla korsarzami), bitwą oliwską. Oczywiście wiemy też o Kaszubach, jako mówiącym dziwacznym, niezrozumiałym dla przeciętnego Polaka językiem plemieniu rybaków, mieszkających na rodzącej kamienie pomorskiej ziemi. Trudno uznać tę wiedzę i tradycję za przynoszącą chlubę nauczycielom i propagatorom historii. A do tego owe skromne tradycje widzimy często, hmmm, nieco dziwacznie. Pewna mocno propagowana szanta głosi, że:<o:p></o:p> &bdquo;Ma Anglia Nelsona i Francja Villeneuve'a,<o:p></o:p> Medina-Sidonia w Hiszpanii żył.<o:p></o:p> A kto dziś pamięta Arenda Dickmanna?<o:p></o:p> To polski admirał, co z Szwedem się bił.*) No cóż. Arend Dickmann był Holendrem, do Gdańska przybył za chlebem (tak! był imigrantem!) już po czterdziestce, na służbę królewską zaciągnął się po sześćdziesiątce, zwycięstwo pod Oliwą, (a dowódcą polskiej floty został przez przypadek na skutek choroby admirała Wilhelma Appelmana), zakończyło zarazem jego życie, zaś sama bitwa dla toczącej się wojny okazał się bez znaczenia.<o:p></o:p> Jeszcze śmieszniejsze jest zestawienie odniesień Dickmanna do admirałów z krajów morskich. Nelson – sprawa jasna, choć to trochę tak, jakby porównywać starcie kompanii czołgów z bitwą na &bdquo;łuku kurskim”. Za to Medina Sidonia pamiętany jest z katastrofy &bdquo;Wielkiej Armady”, która złamała morską potęgę Hiszpanii, a Villeneuve z lania pod Trafalgarem, a wcześniej jeszcze pod Abukirem, jakie odebrał właśnie od Nelsona. Doszło do tego, że popełnił samobójstwo, choć są hipotezy, że to kazał usunąć go Napoleon, nie mogąc znieść jego nieudolności. Czy to mają być nasze wzorce?<o:p></o:p> W tej sytuacji trudno się dziwić, że niewiele wiemy o historii ziem, które odwiedziłem i naszych, w pewnym sensie, przodkach tam żyjących. Tereny dzisiejszej Meklemburgii – Pomorza Przedniego związki polityczne z piastowskimi książętami utraciły dawno, państwo polskie, jako całość usiłowało mieć tam swoje interesy za czasów Mieszka I, lecz już za Chrobrego polityka polska zaczęła przekierowywać się na wschód i południe. Powoduje to, że w podręcznikach historii Polski wspomina się w kilku zdaniach o Weletach, czasem jeszcze o potędze wikińskiego Jomsborga. Szersze wspominki beletrystyczne o Pomorzu (dla nas &bdquo;zachodnim”) mamy chyba tylko w wielkim cyklu Gołubiewa &bdquo;Bolesław Chrobry”. Panowanie duńskie, szwedzkie i niemieckie i półwieczne negowanie niemieckiej historii Pomorza w PRL, spowodowało także brak tłumaczeń źródeł niemieckich i skandynawskich.<o:p></o:p> <o:p><img alt="" width="800" height="287" src="/att/Image/201505/WIKINGOWIE_grod.jpg" /></o:p> <o:p>.</o:p> <o:p><img alt="" width="800" height="449" src="/att/Image/201505/WIKINGOWIE_lodz.jpg" /></o:p> &bdquo;Wikingowie” z Polski, Szwecji, Danii, Rosji, Ukrainy, Czech, Niemiec, Francji, Anglii – Wolin, sierpień 2015 . Dziś, gdy w Wołyniu – Jomsborgu odbywa się coroczny &bdquo;Festiwal Słowian i Wikingów”, rejs po tamtych wodach zmusza do refleksji. Przecież nasi przodkowie umieli budować statki, zapewne porównywalnej jakości z długimi łodziami Wikingów, umieli żeglować, umieli także walczyć, tamte ziemie przez Wikingów podbite nie zostały. A jednak to Wikingowie spenetrowali ziemie od Sycylii, przez Normandię i Brytanię, po Morze Czarne. To oni dopłynęli do Grenlandii i do Ameryki Północnej.<o:p></o:p> Czy można postawić tezę, że byli nieudolni, źle zorganizowani? Czy może nie zainteresowani ekspansją? A może nie dostali dość silnego wsparcia ze strony władców, którzy potrafili przeszkodzić im w zbudowaniu własnej potęgi ale nie byli zainteresowaniem umacnianiem swojego panowania? Tego po amatorsku nie rozstrzygniemy.<o:p></o:p> Możemy natomiast zastanawiać się nad przyczynami ogólnej niewiedzy Rodaków. I tu chyba jest coś do zrobienia. W ramach szkolenia &bdquo;na stopnie” w czasach PRL uczono historii żeglarstwa i tę wiedzę, lepiej lub często gorzej, egzekwowano na egzaminach. Nie pochwalam tamtych programów, ani tamtych egzaminów. Nie widzę sensu tłoczenia do niezainteresowanych głów wiedzy niekoniecznej, której potrzeby posiadania oni nie odczuwają. W końcu jeśli sekretarz generalny jednej z największych partii politycznych lokuje Powstanie Warszawskie w 1989 roku, to po co komu odróżnianie Teligi od Zaruskiego, a &bdquo;Poloneza” od Daru Pomorza”.<o:p></o:p> Taka dygresja: kiedyś do Jastarni wszedł &bdquo;Copernicus”, już po swoim sławnym rejsie (kto wie jakim i w którym roku?) Po kei wędrowała rodzinka i wszechwiedzący tatuś instruował małżonkę i dziatki: &bdquo;Zobaczcie: łódź podwodna”.<o:p></o:p> Wracajmy jednak do znajomości własnej tradycji. Minęły czasy oficjalnych programów. Może więc wróćmy do czasów, kiedy historie własne rodziny opowiadały babcie i dziadkowie. Tyle, że możliwości komunikacyjne mamy dziś niepomiernie większe. Klechdy babuni wysłuchiwała garstka wnuków, w Internecie można dotrzeć do tysięcy. Garstka wobec setek tysięcy żeglujących? Tak, ale garstka zainteresowanych! Czy znajdą się babcie i dziadkowie, którzy zechcą snuć swoje opowieści w SSI? A może i ja wtedy dowiem się coś więcej o Wenedach, Roztoce, Bardo, Brzegu, Strzałowie, Gryfii, Wołogoszczy, Wkryujściu. O Wołyniu przynajmniej TVP Hi<a name="_GoBack"></a>storia miała 1,5-godzinną audycję.<o:p></o:p> 21 listopada 2015<o:p></o:p> Colonel Tekst zawiera osobiste, prywatne i subiektywne obserwacje autora.<o:p></o:p> <div style="mso-element: endnote-list"></div> PS. A skąd ten tytułowy wandalizm? Ano - Wenedów inaczej zwano Wandalami. Tytuł króla szwedzkiego brzmiał po szwedzku: Med Guds Nåde Sveriges, Götes och Vendes Konung, a po łacinie Dei Gratia Suecorum, Gothorum et Vandalorum Rex). Tak, wiem, że określenie &bdquo;wandalizm” pochodzi od starożytnego germańskiego plemienia Wandalów, którzy tyle szkód poczynili w zdobytym Rzymie, że weszli do przysłowia. Puryści wybaczą mi jednak zareklamowanie swojego tekstu i ściągnięcie kilku dodatkowych czytelników przez użycie swobodnego skojarzenia.<o:p></o:p>   <div style="mso-element: endnote-list"> <div style="mso-element: endnote" id="edn1"> *) &bdquo;Szanta Oliwska”, słowa Tomasz Piórski, wyk &bdquo;Cztery Refy” ----------------------------------------------------------------------------------------------- Ilustracja do komentarza Jerzego Klawińskiego <img width="864" height="524" alt="" src="/att/Image/201505/DICKMAN.jpg" /> </div> </div> </div>

Drukuj Powrót

Komentarze

młode pokolenie dobrze się zapowiada Tomasz Piasecki z dnia: 2015-11-23 06:03:00

<div>Drogi Jerzy,</div> <div></div> <div></div> <div>Czytając interesujące rozważania Andrzeja Remiszewskiego o Gotach, Wandalach i długich łodziach Wikingów nie trudno zagubić niezwykłą, anegdotyczną sytuację, kiedy to na widok jachtu Copernicus, "kompetentny" tatuś poinstruował swoją rodzinę, z pełną dezynwolturą, że to jest - ni mniej ni więcej - "łódź podwodna".</div> <div></div> <div>Myślę, że najsławniejszy z kapitanów naszej floty skomentowałby tę jakby nie było niezwykłą wypowiedź słowami: "ZNACZY PAN NIE WIEDZIAŁ, ALE PAN POWIEDZIAŁ".</div> <div></div> <div>Poruszony tą sprawą, przytoczę również autentyczną scenkę, która rozegrała się wprawdzie daleko od morza, nad Zalewem Zegrzyńskim, raczej bliżej Warszawy, ale historyjkę też z marynistycznym wydźwiękiem.</div> <div></div> <div>Swego czasu do portu w Jadwisinie przyjechał na sporej dwuosiowej przyczepie, blisko dziewięciometrowy morski jacht.</div> <div>Ciemnogranatowy kadłub, mocno odróżniał się od płytko zanurzonych jachtów śródlądowych.</div> <div>Wprawdzie nie jakiś szczególnie duży, ale ze swoim długim i głębokim balastem, był zdecydowanie wyższy niż stojące w szeregu, lśniące wypolerowanymi detalami łódki śródlądowe, a jego biała linia wodna przebiegała gdzięś na wysokości głów licznych w piękną letnią niedzielę przechodniów i plażowiczów. </div> <div></div> <div>Ścieżką biegnącą przed dziobami ustawionych w rzędzie jachtów szło kilkoro dorosłych, poprzedzanych przez dwójkę dzieci: cztero- czy może pięcioletnią dziewczynkę , która</div> <div>prowadziła za rączkę zdecydowanie młodszego, najwyżej trzyletniego chłopczyka, może braciszka.</div> <div></div> <div>"Chodź" - powiedziała dziewczynka zatrzymując chłopca w pewnej chwili - "pokażę ci prawdziwy statek".</div> <div>Opiekunowie czy rodzice też przystanęli, słuchając z zainteresowaniem dzieci.</div> <div>"Popatrz" - dziewczynka pokazała paluszkiem esowaty zarys dna granatowego jachtu, na którym tkwiły jeszcze miejscami jasne skorupki kaczenic - "widzisz, to jest prawdziwy statek, bo ma tak dużo na dole".</div> <div></div> <div>A zatem - mimo czasem niezbyt fortunnych wypowiedzi niektórych rodziców - młode pokolenie jak widać całkiem dobrze się zapowiada !</div> <div></div> <div></div> <div>Żyj wiecznie !</div> <div>tomasz</div> <div></div>

mityczni to nie germańscy Bogdan Kiebzak z dnia: 2015-11-23 08:05:00

Tylko prof. Januszjtis wie jak się on nazywał Jerzy Klawiński z dnia: 2015-11-24 09:50:00

zaproszenie Michał Maciejko z dnia: 2015-11-24 11:00:00

nie spodziewałem się i motorowego poczytam Andrzej Colonel Remiszewski z dnia: 2015-11-24 11:18:00

jeszcze o tatusiach Marek Popiel z dnia: 2015-11-25 08:40:00

czemu Wikingowie nie podbili południa Bałtyku Tomasz Konnak z dnia: 2015-11-27 16:22:00