Jerzy Kuliński

ZMARŁ MACIEJ GUMPLOWICZ

YACHT KLUB POLSKI  LONDYN                                                     JERZY  KNABE     Komandor Honorowy   13 lipca 2019 .   Szanowni Państwo, Koleżanki i Koledzy Żeglarze, . <img src="/att/Image/team/GUMPLOWICZ_Maciej.jpg" style="float:left;padding;" alt="" width="378" height="451" />     Poczuwam się do smutnego obowiązku przekazania Wam, jako znajomym, kolegom i przyjaciołom,  informacji o odejściu na wieczną wachtę   Komandora  MACIEJA  BRONISŁAWA  GUMPLOWICZA   Maciej zmarł w Londynie dnia 9 lipca 2019.   Jego Rodzina nie jest gotowa na przyjmowanie kondolecji i w jej imieniu proszę o ich powstrzymanie. Informacje dotyczące pogrzebu nie są narazie dostępne.   Wiadomość o Jego śmierci przekazuję Wam wszystkim, ponieważ jako lekarz z zawodu i żeglarz z zamiłowania był również znaną osobą publiczną. Lekarzem o specjalizacji ginekologia był przez  był przez ponad pół wieku a w żeglarstwie  dawał się poznać jeszcze dłużej bo już od roku 1955 w Warszawie i w Polsce.   Od roku 1975  zamieszkał w  Londynie, gdzie pracował w swoim zawodzie i aż do emerytury prowadził  własny gabinet i praktykę lekarską. Był założycielem Yacht Klubu Polski Londyn i przez wiele lat jego komandorem, jak również wicekomandorem honorowym Zarządu Głównego YKP w Polsce.   Miał jachtowe patenty kapitańskie Polskiego Związku Żeglarskiego oraz Royal Yachting Association w Wielkiej Brytanii. Prowadził i brał udział w wielu znaczących, oceanicznych, krajowych i zagranicznych rejsach żeglarskich. Między innymi w historycznym polskim “wyścigu” na Horn, na jachcie «Konstatnty Maciejewicz» w  latach 1972-93 oraz w regatach Parmelia z Cape Town do Freemantle na jachcie "Gipsy Moth 5" w roku 1979.   Koledzy z YKP Londyn życzą Mu spokojnej żeglugi po Oceanie Wieczności.   Jerzy Knabe =============================================== . . RIP Maciek. Trudno, bardzo trudno  jest opisać uczucie smutku i żalu  po odejściu osoby dość bliskiej. Tym trudniej jest mi opisać odejście Maćka jako mojego przyjaciela, kumpla, Kapitana,  z którym odbyłem wiele rejsów  i spędziliśmy wiele, wiele godzin  i dni na morzu zarówno w ciszy jak i w sztormach. <img src="/att/Image/201901/GUMPLOWICZA_pogrzeb.jpg" alt="" width="900" height="535" /> Przeżyliśmy razem wiele ciekawych chwil, wiele też kłopotliwych i groźnych zarówno dla jachtu jak i jego załogi. Zawsze jednak  Maciek potrafił szczęśliwe wybrnąć z tych trudnych sytuacji. Niesamowity szczęściarz – choć  jak to się mawia –szczęście zawsze sprzyja tylko dobrym dowódcom. Jedno z pierwszych niesamowitych  przeżyć z nim, to było sławetne wyjście w morze,tuż po północy z wyspy Pantalleria, po nocy i dniu po ciężkim sztormie. Nie byłoby w tym nic specjalnego -odejście od kei, przepłynięcie przez  kanał wewnątrzportowy, ominięcie ogromnej skały leżącej pośrodku wejścia pomiedzy główkami i wyjście na pełne morze w ciemnościach nocy, przy bardzo słabej poświacie księżyca - gdyby nie fakt, że te wszystkie manewry  – Maciek zrobił NA WSTECZNYM biegu.  Tego mógł dokonać tylko &bdquo; tak zawadiacki kapitan” jakim był Maciek. Niejednokrotnie  stawały mi włosy na głowie i grzbiecie, widząc te ryzykowne poczynania –i złowrogo  łamiące się fale  ponad tą skałą,ale  mimo mojego przerażenia - Maciek wyprowadził jacht bardzo pewnie na morze i nie było żadnego niebezpieczeństwa kolizji z tą nieszczęsną skałą. Z powodu tej skały,zaraz za główkami wejściowymi do portu -tuż pod powierzchnią wody - port jest zamknięty od wschodu do zachodu słońca.   Innym obrazkiem charakterystycznym dla Maćka to zdarzenie podczas rejsu na II-gi Zlot  Polonii Wolnego Świata w Gdańsku w 1997 roku  na  Morzu Północnym, kiedy płynęło nas 5 kapitanów na jednej łodce w 6 osobowej załodze.   Maciek był wtedy skipperem  na łódce a Jurek Knabe  Komodorem Zlotu.   Parę godzin po wyjściu z Neustadt spotkał nas  niesamowity sztorm – choć morze było dosyć spokojne – jakie 2 do 3 przy wietrze chyba ze 6-7 .   Maciek miał wachtę  od 4 tej po południu - kiedy tuż po tym  jak wyszedł do kokpit  niebo się otworzyło i lało wiadrami. Pioruny tłukły w morze coraz bliżej jachtu.  Wkrótce piekło nad naszą łodką rozszalało się na dobre. W pewnej chwili  ogłuszył nas niesamowity huk nie do opisania.   Wszyscy w mesie odczuliśmy coś jak ogromny skurcz w klatce piersiowej.... i cisza.  Tylko  na zewnątrz dalej  pioruny zaciekle waliły w morze obok nas. Za chwilę też wszedł do mesy Maciek – cały, żywy - tylko jakby trochę blady - choć głowę i twarz Jego nieomal całkowicie zakrywał kaptur sztormiaka.  Zaraz tez odezwał się  lekko zmienionym głosem ... &bdquo;O kurwa  ale pierdolnęło”... Jak wszyscy wiemy  Maciek raczej nie stronił od &bdquo;dosadnych określeń jego emocji”.. Po przejściu tego piekła nad nami wreszcie zaznaliśmy trochę spokoju – tyletylko - że żadne przyrządy pokładowe – ani sonda, log ani radio i wiatromierz nie działały.. Jedynie kompasy  na zewnątrz zdawały się być nieczułe na to diabelstwo i pracowałyjakby nic sie nie stało.   Inny Jego &bdquo;łut szczęścia” dał o sobie znać  podczas rejsu Maćka z Grecji  na Maltę. Znam tą historię od Maćka –choć zawsze niezbyt chętnie o tym rozmawiał. To zdarzyło się pomiędzy Gozo i Maltą kiedy to  Maciek przeprowadzał Cartera z Grecji do Gran Canaria.  Płynął  wówczas we dwójkę razem z  Francis.   Maciek stał przy sterze  w ciężkim sztormie przez ponad dobę  i właśnie podchodzili (chyba) już pod Maltę.  Podbno  zszedł jedynie na chwilę do kabiny, aby sprawdzić światła. Usiadł przy stole nawigacyjnym i  momentalnie zasnął.  Przysnął natychmiast - ale &bdquo; tylko na sekundę”  -jak to opowiedział mi później -  choć podobno Francis wołała go przez długi czas.  Tymczasem łódka spychana przez wiatr zbliżała się coraz bliżej plaży. W pewnym momencie przybój  &bdquo;położył łódkę na burtę” i Francis wypadła za burtę. Całe szczęście –że była przypięta w kamizelce –pewnie gdzieś w kokpicie – albo do relingu, bo następna fala wrzuciła ją z powrotem do kokpitu.  Woda wdarła się do otwartej zejściówki i ... momentalnie obudziła Maćka. Łódka &bdquo;wstała” – choć  Maciek nigdy nie wyjaśnił mi jak to się stało. Już sam fakt - że łódka wstała to łut szczęścia, ale że także morze oddało Francis to duuużo, duuuużo  więcej niż łut szczęścia<a name="_GoBack"></a>.   Taki to on był  - niesamowicie szczęśliwy Kapitan – ale żeglarze  zawsze twierdzą: &bdquo;Szczęście sprzyja tylko dobrym kapitanom”.   Odszedłeś od nas na wieczną wachtę  - obyś także i tam  znalazł spokój i wybawienie. Żegnam  Ciebie na zawsze moj przyjacielu i Kapitanie. Może spotkamy się w Hilo.   Eugeniusz Jacek Zazulin nazwany przez Ciebie CHABER. I to przylgnęło do mnie.         <span style="font-size:11.0pt;font-family:"Calibri","sans-serif";
mso-ascii-theme-font:minor-latin;mso-fareast-font-family:Calibri;mso-fareast-theme-font:
minor-latin;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
mso-bidi-theme-font:minor-bidi" lang="EN-US">

Drukuj Powrót

Komentarze

straciliśmy Brata Zbigniew Sieciechowicz z dnia: 2019-07-14 05:50:00

Stracilismy brata zeglarza, bliskiego kolege,  inspiratora wielu fascynujacych projektow i pomyslow a przede wszystkiem PRZYJACIELA kazdego z nas.  Znalem Komandora Macieja Gumplowicza od co najmniej 40tu lat, jako lekarza i zeglarza. Plywalem z Nim wiele razy, nie jedna wodke wypilismy razem podczas tych rejsow i choc czasem musialem czyscic kibel, bo tylko do tego sie nadawalem, bedzie mi GO bardzo brakowac. Laczyla nas zazylosc i przyjazn w ktorej skrzetnie omijalismy obaj koralowe rafy. Macku, serce moje skowyczy z zalu, w duszy  odczuwam pustke a lzy same cisna sie do oczu. Pozostalo we mnie wiele miezapomnianych, kolorowych wspomnien zwiazanych z TOBA. SPOCZYWAJ W POKOJU DROGI PRZYJACIELU !   ZEGLUJ PO OCEANIE WIECZNOSCI A NASZE YACHTY NPEWNO SIE SPOTKAJA I  POPLYNIEMY ZNOW RAZEM. Zbig

pożegnaliśmy Maćka Eugeniusz Jacek Zazulin z dnia: 2019-08-03 18:06:00

Drodzy Bracia Żeglarze, Koledzy,  Znajomi Maćka Gumplowicza. We czwartek 1 sierpnia pożegnaliśmy na zawsze naszego  Kapitana, wieloletniego Komandora -  Macieja Gumplowicza. Uroczystość pożegnania Jego odbyła się  o godz 13-tej na Cmentarzu  Eltham we Wschodnim Londynie. Oprócz wielu znajomych i współpracowników Maćka z jego bardzo  owocnego  okresu pracy zawodowej  i społecznej uczestniczyło w tej  uroczystości również spora ilość członków  Yacht Klubu Polski Londyn jak i  także Polskiego Yacht Clubu w Londynie  - którzy wraz z nim Tworzyli ten Klub. Przesyłam Wszystkim  kilka fotek z ceremonii pożegnania jak i list pożegnalny  wygłoszony podczas tej uroczystości  przeze mnie, chcąc uczcić Jego pamięć, przypomnieć Jego - jako żeglarza i pokazać kilka epizodów z wieloletniego okresu  przyjaźni. Odpłynął do Hilo  i pewnie tam  znów się kiedyś spotkamy. Cześć Jego Pamięci. Eugeniusz Jacek Zazulin nazwany przez Jego - Maćka - CHABER.

to były piękne dni Stefan Heindrich z dnia: 2019-08-04 13:20:00

Serdecznie dziękuję za wiadomość i fotki z pogrzebu śp. Maćka. Przez wiele lat działaliśmy wspólnie w Międzynarodowym Centrum Żeglarstwa, Turystyki i Sportów Wodnych ZSP  później "Almatur" w Giżycku. Maciek oprócz szkolenia żeglarskiego pełnił obowiązki  lekarza jako student medycyny a później jako lekarz stażysta w szpitalu. Słynny ginekolog na skuterze. To były piękne dni. Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję. Stefan Heinrich